من اگه صد سالمم بشه عادت کارتون دیدنو ترک نمی کنم مخصوصا کارتونای ژاپنی که عاشقشونم... با اون چشمای درشت و دماغ و دهن نقطه ای که حرکات و هیجانهاشون خیلی اغراق آمیزه، بهشون می گن انیمه. انیمه ها رو از روی مانگا ها می سازن ، مانگا به زبان ژاپنی یعنی همون کمیک استریپ یا کتابهای مصور خودمون، مانگاهای دخترونه رو میگن شوجو و مانگاهای پسرونه رو میگن شونن (اگه اشتباه نکنم)

کارتون های ژاپنی همیشه بهترین بودن (من شخصا به جز کارای اندرو استنتون و آرتور و باب اسفنجی از هیچ فیلم و سریال کارتونی غیر ژاپنی دیگه ای خوشم نیومده) وقتی فکر می کنم می بینم ژاپنی ها تو خیلی چیزا بهترین هستن توی اقتصاد و صنعت... فرهنگ و هنر... یه جور فرهنگ خاصی دارن که شبیه هیچ فرهنگی نیست (حتی چین) مخصوص خودشونه و هیچ وقتم کهنه نمی شه حتی با تاثیری که از آمریکا گرفته هم هویت خودشو از دست نداده...

بهترین فیلم ترسناکی که دیدم حلقه "هیدئو ناکاتا" بود ( و دومیش کوایدان "ماساکی کوبایاشی" !) شهر اشباح، گورستان کرمهای شب تاب، راشومون و خیلی فیلمهای دیگه که عاشقشونم محصول ژاپن هستن...

ما بچه های دهه 60 هم که با کارتونای ژاپنی مثل چوبین و فوتبالیستها و بابا لنگ دراز بزرگ شدیم یه جورایی نسلمون مدیون این فرهنگه...

اما بهانه این حرفها... جمعه هفته قبل قسمت آخر یکی از همین انیمیشن های ژاپنی پخش شد به اسم "من و خواهرم" ماجرای یه دختر کلاس چهارم دبستانی که توی یه شب طوفانی تو خونه تنهاست (چون پدر ومادرش رفتن هند و قراره به زودی بیان و اونم با خودشون ببرن) که یهو یه بچه از یه سیاره دیگه توی خونه اش ظاهر می شه (کاملا شبیه بچه آدم!) و اون مجبور می شه با کمک دختر خاله اش که تازه پیشش اومده از بچه مراقبت کنه و کلی موقعیت متناقض و جذاب بوجود میاد آخرش هم یه دانشمند پیدا می شه و یه سفینه می سازه و اونو بر می گردونه به سیاره اش!

این داستانی بود که صدا و سیما برامون تعریف کرد، پر از تناقض!  اما من با این وجود هم عاشق این کارتون بودم چون شخصیت ها واقعا دوست داشتنی  طراحی شده بودن... تناقضای ناشی از سانسور هم کنجکاوم می کرد تا کشف کنم قضیه چیه... راستش اصل داستان (فضایی بودن بچه) رو تا حدی باور کرده بودم اما بعضی از حذف صحنه ها و تغییر دیالوگ ها خیلی توی چشم بود و گاهی کاراکتر ها واقعا به مزخرف گویی می افتادن اما توی قسمت آخر یکی دوتا سوتی باعث شد به اصل قضیه هم شک کنم بعد از کلی گشتن توی اینترنت فهمیدم اسم واقعی سریال "مامان کلاس چهارمه" کار واقعا سختی بود چون علاوه بر اسم سریال اسم همه شخصیت ها رو هم عوض کرده بودن! کمیک استریپ و جند تا از قسمت هاش رو دانلود کردم و فهمیدم داستان از چه قرار بوده :

در سال 1992 یه دختر کلاس چهارمی به اسم ناتسومی ( ونه لنا !) توی یه شب طوفانی تو خونه تنهاست چون پدر و مادرش رفتن لندن (و نه هند !) و به زودی قراره بیان و اونم با خودشون ببرن که یهو یه بچه از 15 سال دیگه در اثر یه جهش زمانی توی خونه ظاهر می شه و همزمان ایزومی خاله ناتسومی ( و نه میچیکو دختر خاله اش!) به سفارش پدر ومادر ناتسومی به خونه اونا میاد. مادر بچه با دستگاهی که همراه بچه است با ناتسومی تماس می گیره و بهش می گه که من ناتسومی سال 2007 هستم و این بچه من و بچه آینده توئه که اسمش میرایه (و نه می می !) تا زمانی که بتونم اونو به زمان خودش برگردونم ازش مراقبت کن... و قص علی هذا... واقعا تم بدیع و جذابی داشته که ازش بی خبر بودم...

البته خیلی هم نمی شه به صدا و سیما ایراد گرفت چون این سریال  رو از کشور عراق خریدن که اونجا به اسم "انا و اختی" پخش شده  و احتمالا مسئولین مربوطه از داستان اصلی خبر نداشتن!

دفعه اولی نیست که این جوری می شه آخریشم نخواهد بود (چشممون روشن بدترهم داره می شه!) اما موضوعی که آزارم می ده اینه که اولا کارتون محبوبم تموم شده و دوما یه سال تموم گول خوردم! اگه می دونستم موضوع چیه این کارتون دوست داشتنی خیلی خیلی برام جذاب تر می شد...